Kino Kijów - Kraków

Kino Kijów, otwarte w 1967 roku, należy do najważniejszych przykładów powojennego modernizmu w Krakowie. Budynek zaprojektowany przez Witolda Cęckiewicza powstał jako część wspólnego założenia architektonicznego z sąsiednim hotelem Cracovia. Jego wyrazistą bryłę wyróżniają ugięty dach, rytmiczne podziały elewacji oraz całkowicie przeszklona ściana frontowa, dzięki której wnętrze kina otwiera się na miasto. Za szklaną fasadą znajduje się przestronne, reprezentacyjne foyer z antresolą i szerokimi schodami prowadzącymi na wyższy poziom. Otwarty układ wnętrza, duża wysokość pomieszczeń oraz naturalne światło przenikające przez elewację tworzą monumentalną, a jednocześnie elegancką przestrzeń. Główna sala kinowa należała w chwili otwarcia do największych i najnowocześniejszych w Polsce. Wyposażono ją w panoramiczny ekran, stereofoniczne nagłośnienie oraz scenę umożliwiającą organizację koncertów i wydarzeń artystycznych. Najbardziej charakterystycznym elementem wnętrza jest monumentalna mozaika autorstwa Krystyny Zgud-Strachockiej, zajmująca około 325 metrów kwadratowych ściany foyer. Abstrakcyjna kompozycja, utrzymana w intensywnych odcieniach błękitu, zieleni, czerwieni i szarości, została zainspirowana przestrzenią kosmiczną oraz wrażeniem głębi związanym ze sztuką filmową. Ręcznie formowane i szkliwione elementy ceramiczne tworzą dynamiczną, reliefową powierzchnię, która zmienia się w zależności od kierunku i natężenia światła. Mozaika, widoczna również z zewnątrz przez przeszkloną fasadę, od początku była integralną częścią architektury budynku. Nie pełniła jedynie funkcji dekoracyjnej, lecz współtworzyła atmosferę kina i stanowiła artystyczne zaproszenie do jego wnętrza. Uzupełnieniem kompozycji jest ceramiczna dekoracja umieszczona na zachodniej elewacji, przedstawiająca koncentryczne kręgi przypominające słońce. Kino Kijów pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów krakowskiego modernizmu. Jego architektura, przestronne wnętrza oraz monumentalne realizacje ceramiczne tworzą spójną całość, w której funkcjonalność spotyka się ze sztuką i charakterystyczną dla lat sześćdziesiątych wizją nowoczesności.